Dichtersgalerij

Epiloog ( Uit de reeks ' Moedermomenten ' ( Zonder moeder ' ) ) er is een vrouw en sommigen noemen haar moeder, ze eet langzaam tot het haar teveel wordt en ze putten in de tafel kerft. iedereen kijkt hoe de vrouw zich opwindt, rood wordt, tot tranen opzwelt en daarna weer afkoelt, niemand grijpt in, niemand zegt wat. de vrouw die sommigen moeder noemen, grijpt zelf in, de volgende dag zijn de putten er nog maar een onderlegger ligt erbovenop. Uit de bundel ' Zonder '(2008, Uitgeverij Vrijdag )

Levensloop Voor bijna alles heb ik mij geschaamd.  Mijn nek, mijn haar, mijn handschrift en mijn naam,  de schooltas die ik van mijn moeder kreeg, mijn vader die zich in een blazer hees,  het huis waar ik voor vriendschap heb bedankt. Maar nu mijn vader aan vijf slangen hangt,  zijn mond steeds heser over afscheid spreekt, nu hurkt mijn schaamte in een hoek. Hij stierf  zoals hij in zijn Opel reed: beheerst, correct, zijn ogen dapper op de weg.  Geen zin in dom geworstel met de dood. Hoe alles wat ik nog te zeggen had  onder de wielen van de tijd wegstoof.  Menno Wigman( 1966-2018 ) uit: Dit is mijn dag" Prometheus 2004 

Ik heb je liever Ik heb je liever dan brood, al zegt men dat het niet kan en al kan het ook niet. Ik heb je liever dan vrolijkheid of regen, liever dan de stilte van drie uur in de rustig in- en uitademende nacht. De meeuwen scheren overdag met hun vleugels langs de blonde warme lucht. De wilde bloemen staan te lachen in het warme bad van de zon. De zon danst zijn toch maar kleine rol met zoveel overgave dat het heel stil wordt, hier, in dit deel van het heelal. Ik heb je liever dan brood, al zegt met ook dat het niet kan en al kan het ook niet. Liever dan vrolijkheid of regen, liever nog dan ik heb je lief. Hans Andreus( 1927-1977 )

Zie je ik hou van je, ik vin je zo lief en zo licht - je ogen zijn zo vol licht, ik hou van je, ik hou van je. En je neus en je mond en je haar en je ogen en je hals waar je kraagje zit en je oor met je haar er voor. Zie je ik wou graag zijn jou, maar het kan niet zijn, het licht is om je, je bent nu toch wat je eenmaal bent. O ja, ik hou van je, ik hou zo vrees'lijk van je, ik wou het helemaal zeggen - Maar ik kan het toch niet zeggen. Herman Gorter( 1864-1927 ) Foto @ Willem Witsen omstreeks 1895

Translation @ Helle van Aardeberg - ' Straight up '( Rechtop )

Het vertrek van de muze. Zij ziet haar dichter. Hij zit aan zijn tafel. Het is haar taak hem gade te slaan. Hij houdt een pen in zijn hand Zijn raam staat open. Het is zomer. Hortensia"s bloeien, mussen tsjilpen. Kinderen roepen dat ze naar het strand gaan., vragen andere kinderen of ze meegaan. ' Nu meteen? ' ' Ja...! ' Er rijdt een motor voorbij. Iemand speelt gitaar, iemand knipt een heg. Er zoemt een hommel in een vitrage. Zij staat vlak achter haar dichter. Zij weet dat hij niet zal omkijken. En als hij toch zal omkijken, dan zal zij zeggen dat zij van de NUON is, of van de recherche. Zij heeft penningen en smartcards, zij kan zzich identificeren als wie zij maar wil. Zij pakt een blocnote en noteert zijn naam, zet er tussen haakjes achter: ' Vermoedelijk uitgeschreven '. De dichter legt zijn pen neer en knikt. Hij weet het zeker. Hij is uitgeschreven. Zij kust nog vlug even zijn achterhoofd. Hij denkt dat het de wind is, ee...

Sheep in fog The hills step off into whiteness. People or stars Regard me sadly, I disappoint them. The train leaves a line of breath. O slow Horse the color of rust, Hooves, dolorous bells ---- All morning the Morning has been blackening, A flower left out. My bones hold a stillness, the far Fields melt my heart. They threaten To let me through to a heaven Starless and fatherless, a dark water. Sylvia Plath  

Gedicht: Rutger Kopland – Geen gezicht, geen handen Geen gezicht, geen handen, geen haar, en altijd een ander. Het is weer de geur van een vreemde mantel, zo dichtbij als die geur, maar ook zo onzichtbaar, ook zo voorbij. Ik kijk naar de hei, naar de mistige, eenzame berkjes en denk hoe ik het moet zeggen, hoe moet ik het zeggen dat, ik ben weer gelukkig, weer net zo alleen als vroeger, ik verlangde, en wist niet naar wie. Ze had geen gezicht nog, geen haar en geen handen, ze was altijd een ander, ze rook zo dichtbij maar zo vreemd, als jij nu. Wie ben je, zeg ik, we hebben samen een leven al achter de rug en nog moet ik denken, liefste wie ben je. Ze neemt mijn hoofd in haar handen en strijkt het haar uit mijn gezicht. Rutger Kopland (1934-2012)